Terug naar overzicht

Humanitas onderwerpen

Thema Verlies

  

Onderstaand gedicht is geschreven door een deelnemer van Humanitas Jongeren in rouw en is terug te vinden op de website.

 

Onwetendheid, om me heen

Helaas hoor ik nog regelmatig
Van de mensen om me heen
“Waarom zoek je het op?”
“Waarom ga je er nog heen?”
“Je sluit het niet af,
door de confrontatie aan te gaan”
“Je blijft er in hangen”
“Blijf je niet te lang stil staan?”
“Je moet verder met je leven,
Dat kan toch niet,
Als je steeds op zoek gaat
naar je verdriet?”
Helaas hoor ik dat nog regelmatig
van de mensen om heen
Ik neem het ze niet kwalijk
Toch voel ik me soms zo alleen
Daarom zijn er lotgenoten
Die weten hoe het is
Om dierbaren te verliezen
Te moeten leven met gemis
Het is de herkenning
Het begrijpen van elkaar
Steunen zonder woorden
Vinden huilen niet raar
Even de ruimte
Voor elkaars gemis
Lotgenoten begrijpen
Dat het verdriet er altijd is
Maar ik neem het anderen niet kwalijk
Zij kunnen het niet weten
Zij doen wat ze kunnen
Dat mag ik niet vergeten
Want ik ben blij dat ze me steunen
Ik ben blij dat ze er zijn
Maar af en toe met lotgenoten
Is ook wel eens fijn.

Fabiënne, 18 jaar